skip to Main Content

 “Dit is echt een kans om een inclusievere loopbaanbegeleider te worden”

Vrouw met lang middelblond haar   

Thijs de Lange sprak met Rose Rorije, duocoach in het MDTL-project

De eerste lichting studenten en jonge werkenden ronden nu hun MDTL af. Maar hoe was dit MDTL-project voor de duocoaches die het koppel jonge werkende en student begeleidden? Thijs de Lange, lid van de klankbordgroep van MDTL, ging in gesprek met Rose, een van de duocoaches

 “Dit is echt een kans om een inclusievere loopbaanbegeleider te worden”

Rose Rorije (1992) is aan de faculteit Geesteswetenschappen van de Universiteit Leiden werkzaam als loopbaanadviseur en stagecoördinator. Voordat ze aan het project Maatschappelijke Diensttijd Loopbaankansen (hierna: MDTL-project) meedeed als duo coach, had ze nog niet zo veel kennis over ‘werken met een beperking’. Wel had ze zojuist een student begeleid die vanwege haar handicap moeite had met haar stage. “Dat vond ik wel interessant.” Het MDTL-project zelf bleek niet alleen leerzaam voor de twee studenten die ze begeleidde, maar ook voor haarzelf. “Ik denk dat ik in het algemeen wel al goed kan begeleiden. Maar ik denk dat ik nog beter een student kan helpen door nog een keer aan dit project mee te doen.”

Binnen het MDTL-project loopt een student met een handicap na 40 uur aan persoonlijke ontwikkeling 40 uur stage bij een jonge werkende bij een bedrijf. Zowel de student als de jonge werkende worden daarin begeleid door een duocoach werkzaam bij een onderwijsinstelling. Tijdens het traject krijgen de duocoaches  zelf verschillende workshops. “Die waren heel erg goed,” aldus Rose. “Die gingen over welke achterstanden er worden gezien op de arbeidsmarkt voor mensen met een functiebeperking, en hoe Nederland daar momenteel in staat. Ook was er bijvoorbeeld een workshop over oplossingsgericht coachen.” Op verzoek van de duo coaches zelf werd er een intervisie met hen georganiseerd. “Daar kon ik helaas niet bij zijn, maar ook tijdens de workshops was er genoeg ruimte voor het delen van ervaringen en adviezen.”

Wel heeft Rose in praktische zin zelf het wiel moeten uitvinden met de twee koppels die ze begeleidde. “Ik heb hen maar als eerste opdracht meegegeven over leerdoelen na te denken.” Ook heeft ze veel geëxperimenteerd met de samenstelling van de gespreksgroepen: “alleen de twee studenten, los een student, een student en jonge werkende, allebei de studenten en jonge werkenden”. Uiteindelijk bleken de gesprekken met de student met diens jonge werkende en met alleen de student het beste te werken. “Dat met z’n drieën zitten, ging heel goed. Want daardoor kwamen dingen boven tafel waarvan de jonge werkende dacht: ’Dat hadden we toch kunnen bespreken?!’. Waarbij de student zei: ‘Ja, maar ik vond dat toch wel lastig’.” Daardoor werden vooroordelen en miscommunicatie tussen de student en de jonge werkende beslecht. Ook deelde de jonge werkende in deze gesprekken diens werkervaringen met de student. De gesprekken met alleen de student waren persoonlijker: “Daar ging het meer om hun eigen beleving, dingen die diegene lastig vond.” Dan maakten ze samen een plan om dat op te lossen. Overigens raadt ze anderen af om twee koppels te begeleiden, aangezien dat best intensief is.

De begeleiding van de jonge werkenden zelf was anders. “Ik heb met beide jonge werkende vier keer contact gehad, waarbij we samen spraken over het begeleiden van studenten met een functiebeperking.” Beide jonge werkenden werkten bij hetzelfde bedrijf: Babbage. Dat bedrijf ontwikkelt software en hardware voor mensen met een visuele of motorische beperking. Het MDTL-project heeft ertoe bijgedragen dat Rose in gesprek is met Babbage om op een ander vlak samen te werken. “De Universiteit Leiden is onder andere bezig met digitale toegankelijkheid. Babbage zou daar graag bij betrokken willen zijn. We zijn nu aan het onderzoeken hoe we kunnen samenwerken.” Ook met de trainer van de workshops aan de duocoaches heeft ze contact gehad over een eventuele samenwerking buiten het MDTL-project om.

Wat ze vooral waardeert aan het MDTL-traject, is dat er een rolmodel is voor studenten met een functiebeperking. “Dat je weet: ‘Die is er gekomen, dan kan ik dat ook’.” Voor Rose zelf was dat al geen vraag meer. “Vroeger heeft mijn vader de Double Dutch Open georganiseerd. Dat was een sportevenement waarbij mensen met een functiebeperking sportten tegen mensen zonder een functiebeperking.” Tijdens dat evenement werd Rose (die zelf naar eigen zeggen geen handicap heeft) verslagen door een persoon met alleen een bovenarm als ledemaat. “Een beperking is niet per se een beperking”, wil ze maar zeggen.

Geïnspireerd door dit verhaal en wil je ook helpen de loopbaankansen van studenten met een beperking te vergroten? Meld je dan aan  

Back To Top